Bob

Als ik terugblik op mijn leven besef ik steeds meer dat mijn kijk op het leven PUUR is. De pure schoonheid van de dingen of mensen zien, dwars door de buitenste lagen heen.

De schoonheid zit hem in de zaken vanuit een ander perspectief te kunnen zien. Een diepere wijsheid te benutten. Mijn van nature andere perspectief of licht ben ik me steeds meer gaan beseffen. Het komt tot leven door een aantal aspecten die mij drijven.

Een daarvan is van nature mijn eigen pad te volgen en te kiezen voor die dingen die mij blij maken of inspiratie geven. Met mijn intuïtie, helder weten als kompas om de weg terug te vinden en om koers te houden.

Op momenten dat ik vanuit mijn intuïtie of weten keuzes maak in mijn leven, lijkt het leven ineens voor me te zorgen. Vallen dingen op zijn plaats, loopt het soepel, word ik positief verrast of gebeuren er kleine wonderen. Negeer ik mijn intuïtie of kan ik hem niet horen, dan word ik geconfronteerd met het tegenovergestelde. Je herkent het vast dat een stemmetje in je hoofd al heeft gezegd een andere weg te kiezen. Jij negeert dat en staat ineens in de flie vast. Herkenbaar?

Ook  ben ik ongelooflijk nieuwsgierigheid naar oeroude wijsheden en de mij
facinerende samenhang. Alles is met elkaar verbonden. Er bestaat meer tussen hemel en aarde! Mijn inwijdingen door sjamanen en mijn ontmoetingen met taoistische monniken in China en nog vele andere prachtige avonturen, hebben mij de wonderen van het leven laten voelen leten zien.  Elke ontmoeting op welke plek dan ook is ontstaan door mijn hart en mijn intuïtie te volgen.
Al vanaf kleins af aan kwamen mensen mij vragen om advies, mijn kijk op het geheel of zochten bij mij een luisterend oor. Ik vond dat altijd heel normaal. Nu terugkijkend is het mooi dat men toen al mijn talenten zo helder zag.

Het zo PUUR kunnen kijken, zorgt en heeft ook gezorgd voor verwarring. Wat voor mij zo ‘normaal’ is, bleek voor velen niet het geval.

Pas later heb ik ontdekt van nature de taoïstische levenswijze te leven. Er is Yin en Yang, zwart en wit en beiden maken onderdeel uit van het leven. en daartussen vaar ik mijn koers.

Ik merk dat als ik afgeleid ben van deze natuurlijke levenswijze mijn systeem in de war raakt en ik me in de mist waan.

Het is voor mij de kunst de brug te slaan tussen oost en west, wijsheden van natuurvolken en de moderne tijd. Het tot een samenwerkende eenheid te brengen. Het ogenschijnlijke contrast overbruggen tussen trouw blijven aan jezelf en een maatschappij die het tegenovergestelde lijkt te vragen.
Mijn focus is vanuit je eigen ‘stille’ kern te bewegen en je niet te laten afleiden of verleiden om te doen wat een ander gelukkig maakt.

Het leven is de weg en betekent oefenen, oefenen en nog eens oefenen. Ik heb dat in zeer uiteenlopende functies en branches gedaan. Om begin van deze eeuw de stap te maken naar begeleider van directieteams. Ik volgde mijn impuls met als kompas: mensontwikkeling en dienstbaarheid.